Gdy rozmawiamy w Polsce o Creative Commons, czasem pojawiają się głosy, że nie do końca CC w Polsce jest potrzebne, bo u nas sytuacja jest inna, niż w Ameryce. Bo podawane przez Lessiga czy Doctorowa przykłady problemów z coraz bardziej zaborczym systemem własności intelektualnej wynikają ze specyfiki amerykańskiego prawodawstwa. Według niektórych przykłady wzięte z ameryki na polskim gruncie są nieprawdziwe, populistyczne.

Jest bardzo prawdopodobne, że istnieje specyfika polskiego prawodawstwa w kwestiach własności intelektualnej. Jednak wydaje sie, że – szczególnie po wejściu do UE – podlegamy ogólniejszym trendom, które wyznaczają – w tym przypadku – wielkie medialne korporacje. Wydaje mi się, że w tej sytuacji lepiej zapomnieć o różnicach, zacisnąć może nawet zęby i przetransplantować na nasz grunt amerykański eksperyment jakim jest Creative Commons. Alternatywą wydaje się być bowiem chowanie głowy w piasek, które szybko zaczyna się stawać kolejnym przykładem ślepej wiary w naszą wyjątkowość, dzięki której – tak nam się wydaje – odnajdziemy się w nowej, cyfrowej i technologicznej rzeczywistości, w sposób zupełnie inny niż wszyscy, a jednak równie skuteczny. Takie myślenie we wspaniały sposób napiętnował Edwin Bendyk w “Końcu utopii”, rozdziale “Zatrutej studnii”, który kończy się takim zdaniem:

“Tak oto, gdy w społeczeństwach zaawansowanych trwają

zmagania, które zadecydują o rozwiązaniu podstawowej

sprzeczności „turbokapitalizmu” – władzy nad wiedzą – my rozwiązujemy ten problem w sposób niestandardowy.

Po prostu rezygnujemy z wiedzy”.

Piszę o tym po przeczytaniu w Reutersie tekstu European Copyright Clock Ticking on Elvis Hits. Okazuje się, że pierwsze z hitów Elvisa Presley’a zostały wydane w 1955 roku i w związku z tym na początku 2005 roku, zgodnie z europejskim prawodawstwem, trafią do domeny publicznej i także Ty będziesz mógł wydać własną składankę utworów Króla. W USA, po przyjęciu przez Kongres Sonny Bono Copyright Term Extension Act, utwory Elvisa podlegają ochronie przez 95 lat – a więc do roku 2050, w którym to będę mógł wydać własną kompilację utworów Króla jako szczęśliwy 80-latek.

Sytuacja jest wyjątkowa i wspaniała. “Niedługo będzie miało miejsce wygaśnięcie praw autorskich do nagrań dźwiękowych powstałych w trakcie eksplozji brytyjskiej muzyki popularnej w późnych latach 50-ych a później 60-ych, nie tylko Beatlesów”, zauważa Peter Jamieson, szef British Phonograph Industry.

W związku z tym wydłużenie okresu obowiązywania praw autorskich do dzieła jest, według Reutersa, podstawowym punktem zmian legislacyjnych, o które w Europie lobbuje przemysł muzyczny. I z tego właśnie powodu, i ze względu na pamięć o Królu Rock’n’Rolla, warto myśleć o Creative Commons w Polsce.

Zdjęcie zostało wzięte ze strony pana Zygi'ego Szymańskiego, Największego na Świecie Naśladowcy Elvisa.