Doc Searls i Daivd Weinberger są autorami książki Cluetrain Manifesto której nazwa obiła mi się jedynie o uszy, ale zdaje się jest to dosyć ważna pozycja na temat marketingu i biznesu ery dotcomów. Na okładce dowiadujemy się, że nastąpił "end of business as usual", a pierwsza teza autorów brzmi "Rynki są konwersacjami". Piszę to wszystko, bo książka jest dostępna online. Dziękujemy.
Searls i Weinberger napisali teraz tekst World of Ends (Świat końców), który pozycjonują, zdaje się, jako nowy internetowy manifest.
Tekst zaczyna się ciekawie i słusznie, gdyż za punkt wyjścia bierze fakt, że wiele osób i instytucji (czyli, tak naprawdę, rządy i biznes) źle rozumieją naturę internetu, przez co niszcząc wszystko co dobre w sieci. Tymczasem "Wystarczy skupić się na tym czym Internet jest naprawdę" i zrozumieć że "wartość Internetu jest oparta na jego technicznej architekturze".
Searls i Weinberg rozumieją internet nie jako rzecz, lecz porozumienie - utrwalone poprzez protokół TCP/IP - który jest "głupim" protokołem, gdyż potrafi tylko przesyłać dane z miejsca na miejsce. Nic więcej. I w tym tkwi sedno sprawy: z tego powodu sieć jest światem końców: wszystko co cenne dzieje się na obrzeżach, wszelka wartość jest tam generowana. gdy tymczasem środek pozostaje niemal pusty i bezwartościowy. gdyż znajduje się tam jedynie przesyłający "bezrefleksyjnie" dane protokół TCP/IP.
I tak powinno pozostać, gdyż zdaniem autorów dodawanie wartości do samego Internetu tylko go popsuje, gdyż wszelka specjalizacja zniszczy niemal doskonałą otwartość protokołu na wszelkie pomysły pojawiające się na obrzeżach.
Jednym słowem Searls i Weinberger stwierdzają tyle: Internet to w gruncie rzeczy technologia o określonych skutkach. Uszanujmy te skutki, gdyż one - niezmienione - zapewniają największy możliwy społeczny dobrobyt... Wizja Searlsa i Weinbergera nie jest techno-deterministyczna - jest techno-ideologiczna.
Dalej zaczynają się kłopoty. Momentami tekst wydaje się strasznie naiwny, albo po prostu ideologiczny, i stwierdza rzeczy, których - jak sądziłem - już się nie stwierdza:
"Podłączenie się do Internetu oznacza wyrażenie zgody, na tworzenie nowych wartości na jego obrzeżach. I wtedy dzieją się interesujące rzeczy. Wszyscy jesteśmy równi, jeśli chodzi o połączenie. Odległość nie gra roli. Przeszkody znikają i po raz pierwszy ludzka potrzeba bycia połączonym może być spełniona bez barier". Techno-utopia w najczystszym wydaniu; autorzy przechodzą do porządku dziennego nad faktem, który sami zauważają: że dostęp do Internetu ma 1/10 mieszkańców Ziemi.
Searls i Weinberg poza tym jakby zapomnieli o wszelkich tekstach Lessiga, w których pokazuje, jak kod (protokoły "dobudowane" do warstwy TCP/IP na poziomie aplikacji) umożliwia kontrolę nad siecią, oraz jak cyberprzestrzeń, mimo deklaracji Barlowa, wcale nie odcięła się od wpływu instytucji poza-internetowego świata. Dlatego formułują trzy podstawowe tezy, które wydają się dosyć głupie (choć oczywiście chwytliwe). Nie mam na myśli głupich w sensie "głupiego" TCP/IP (który w swej głupocie jest w gruncie rzeczy sprytny), lecz głupie kropka:
1. Nikt nie posiada Internetu.
2. Każdy może Internetu używać.
3. Kazdy może Internet udoskonalić.
Niby "prawda", ale ze strasznie wieloma zastrzeżeniami.