Klika dni temu poczas targów muzycznych w Cannes Robbie Williams powiedział, że właściwie to nie ma nic przeciwko piractwu i ściąganiu muzyki przez internet. Nie interesuje go jak ludzie zdobywają jego muzykę, lecz czy jej słuchają. Ta niepopularna w środowisku muzycznym wypowiedź spotkała się z natychmiastową reakcją oficjeli brytyjskich. Sam minister kultury Kim Howells skarcił Williamsa za "propagowanie kradzieży" i uświadamiał, że nielegalne kopiowanie muzyki może doprowadzić do ok. 600.000 zwolnień w przemyśle muzycznym. Dodał rownież, że opinia Williamsa, tylko zachęca międzynarodowe gangi zajmujące się handlem narkotykami i prostytucją do prania brudnych pieniędzy w internecie.
Można by uznać, że gwiazda pop o takich dochodach jak Robbie Williams może sobie pozwolić na wygłaszanie niekomercyjnych gadek i igranie z własnym wydawcą. Wydaje się jednak, że stoi za tym duża intuicja i wyczucie zmian nadchodzących w przemyśle fonograficznym. Tematem przewodnim najnowszego magazynu Wired jest slogan Apple'a RIP.MIX.BURN. i zapowiedź rychłego upadku największych firm fonograficznych. Dziennikarze Wired udowadniają, że kolos rzeczywiście się chwieje, z którejkolwiek strony by nie spojrzeć.
Statystyki pokazują brutalną prawdę o spadku sprzedaży płyt CD. W pierwszym półroczu 2002 spadek wynosił 11% podczas gdy sprzedaż płyt do nagrywania wzrosła o 40%. W tym czasie potroiła się liczba użytkowników Kaazy, która obecnie wynosi 60 milionów (22 miliony z USA). Przez ostatnie 6 miesięcy ściągneli oni 90 milonów plików.
Kaaza jest teraz wrogiem nr 1 wielkiej piątki. Problem polega na tym, że o wiele trudniej doprowadzić do zablokowania jej działalności niż w przypadku Napstera. Założyciele Kaazy są bardzo sprytni - serwery są umieszczone w Danii, software zarządzany jest z Estonii i tajemniczego raju podatkowego na wyspie, właścicielem interfejsu jest firma Sharman Networks z wyspy Vanuatu na Południowym Pacyfiku, domena jest natomiast zarejestrowana na firmę australijską. Tak zdecentralizowana struktura wymyka sie skutecznie prawnikom z całego świata. Jednak Kaaza przygotowuje się na wypadek konieczności zmiany profilu działania. Sherman buduje serwis, który w oparciu o bazę użytkowników Kaazy, będzie oferował pliki za opłatą. Altnet funkcjonuje równolegle z Kaazą, a wyniki przeszukiwania jego bazy danych są podawane nad wynikami z Kaazy. Na razie jego zasoby są skromne i nie mogą konkurować z milonami plików Kaazy, za które nie trzeba płacić 49 centów za piosenkę. Sherman liczy, że możliwość szybkiego przekształcenia Kaazy w serwis legalny będzie dobrym argumentem łagodzącym przed sądem.
Wraz ze wzrostem popularności MP3 rośnie sprzedaż przenośnego sprzętu do ich odtwarzania. Wired opisuje dylematy z jakimi boryka się Sony w przededniu wielkich przemian w firmie. Sony jest w tej chwili mega korporacją, która łącznie ma pod sobą 50 różnych firm, których interesy nie zawsze się pokrywają. Pionier wszelkich przenośnych urządzeń zaspał w chwili wprowadzania technologii MP3 i spóźnił się ze swoimi produktami. Konkurentem dla Sony jest np. Apple ze swoim iPodem. Jednak w tak wielkiej firmie nie jest do końca jasne jaką strategię należy przyjąć. Dla odziału produkującego sprzęt dużo lepsza jest opcja pro peer-2-peer, inaczej niż dla wytwórni, która wydaje Jennifer Lopez czy Shakirę. Sony przydarzyło się już kilka spektakularnych wpadek, gdy np. jako członiek RIAA wystąpiło przeciwko producentem nagrywarek CD, czyli m.in...Sony. Wydali również płytę Celine Dion, którą chroniły zabezpieczenia uniemożliwiające jej odtwarzanie na komputerach Sony. Taka schizofrenia na dłuższą metę nie będzie do opłacalna a wpływy ze sprzedarzy hardware'u są większe niż dochody z płyt, co może przeważyć na rzecz bardziej liberalnej postawy w stosunku do sieci p2p.
Nawet RIAA, czyli Recording Industry Association of America, wydaje się mówić cieńszym głosem. Wired przedstawia sylwetkę bardzo interesującej przewodniczącej RIAA Hilary Rosen, która prowadzi bardzo ostrą kampanię przeciwko ściąganiu muzyki z sieci. Otwarcie wini Internet i technologię za kryzys przemysłu muzycznego, ale jednocześnie nie potępia do końca użytkowników, kierując swe ostrze na dostawców plików, którzy generują gros ruchu na serwerach Kaazy. Rosen ma jednak świadomość, jak zresztą cały przemysł, że przyszłość nalezy do MP3. Wie też, że RIAA nie do końca nadąża za duchem czasów. Mimo, że wielka piątka inwestuje teraz w płatne serwisy, takie jak pressplay czy MusicNet, to są to posunięcia wymuszone i nie do końca przyjazne dla użytkowników. Ci zresztą nienawidzą zarówno RIAA, jak i wszystkich wielkich wytwórni. Rosen została zakrzyczana przez studentów podczas debaty w Oxfordzie, której była gościem.
Przemysł muzyczny nie ma przyjaciół i nie ma odwagi by się zmieniać.
A co najciekawsze, nie potrafił dostrzec w nowej technologii ogromnego źródła zysków. Internet może odegrać niespodziewanie rolę wieka od trumny dla wytwórni. Lawrence Lessig nie musiał bronić MP3 udowadniając w swojej ostatniej książce, że sieci peer-to-peer nie wpływają negatywnie na sprzedaż płyt. Tak, kupuję mniej płyt, bo mam dostęp do muzyki, o której istnieniu nawet nie wiedziałam. I nie tylko dlatego, że mieszkam w Polsce, gdzie dostęp do muzyki nowej, czy mniej mainstreamowej jest bardzo słaby, ale dlatego, że otworzyły mi się oczy na nowe zasoby. I tu zaczynam rozumieć o czym w kółko mówi Lessig - oto otwiera się pole dla innowacji i kreatywności, której przemysł muzyczny nigdy mi nie dał, chociaż mu płaciłam.
Temat zmian w przemyśle muzycznym jest fascynujący. Z jednej strony mamy globalne przedsiębiorstwa, które rozszadza od środka niemożność połączenia różnorodnych interesów (podobnie jak w wielkiej piątce firm księgowych), z drugiej strony indywidualnych użytkowników, którzy byli do tej pory traktowani po macoszemu, a teraz stali się znaczącą siłą. A w środku technologia, która nagle daje użytkownikom władzę.